Unu nokto trankvila, unu stelo falis de la ĉielo kaj falis en unu arbaro silenteca. Timigita, ŝi rigardis ĝissuper kaj vidis ke ŝi ne povas reiri al sia loko inter la aliaj steloj.
Unu kuniklo ŝin trovis, brilante inter la floroj.
— Kial estas vi malĝoja? — demandis li.
— Mi min perdis kaj ne scias kiel reiri al la ĉielo — respondis la stelo.
La kuniklo vokis siajn amikojn: unu strigo saĝa, unu sciuro rapida, kaj unu cervo afabla. Ĉiuj pensis pri solvo. Fine, la strigo diris:
— La luno povas helpi vin.
Tiun nokton la bestoj portis la stelon ĝis la monto plej alta de la arbaro. La luno ŝin vidis kaj ridetis:
— Eta stelo, via lumo neniam ĉesis aparteni al la ĉielo!
Kun unu ĝentila radio arĝenta, la luno levis la stelon denove ĝis la altaĵoj. Ĉiun nokton la stelo brilis iomete pli ol la aliaj, memorante la amikojn kiuj ŝin helpis kiam ŝi estis perdita.