Grande SertãoVeredas

— Ne, nenio. Pafar' kio vi aŭdis je ne venis de lukt' de hom' ne, je l' dank' al Di'. Mi celis je pafrektigil' en arb', en l' kort', en l' ravin' sure. Por mia celad'. Ĉitage faras mi tion, ŝatas mi tion; de post mavaĵ' knabtempa.

Tiam, venis ili, alvoki min. Kaŭze de bovid': bovid' blanka, malĝusta, okular' de ni est' — vidu je — kaj kun mask' de hund'. Ili alvenigus min; mi ne bezonis je vidaĵ' vidi.

Tamen, por defektiva naskiĝ', altiginta liparaĉ', tio figuris je ridaĉ' homigita. Vizaĝ' de gent', vizaĝ de hund': ili decidigis — estis l' demon'. Popol' stultema. Mortigis. Propul' de tiu nek mi scias kiu estis.

Ili venis pruntepreni je mia pafilar', mi cedis. Mi ne iluziemas skrupule. L' sinjor' ridaĉis... Vidu: ekde kiam estus paf' sincera, unue l' hundar' ekbojus tuj — post kiam, tamen, oni irus vidi se mortular' estiĝis.

Vi toleru, ĉi tie estas l' Serta'.